KOSMICZNE WYZWANIE
Zalecana apertura na ten miesiąc:

Cel	Typ	RA	Dec	Gwiazdozbiór	Jasność [mag]	Rozmiary
Minkowski 1-7	Mgławica planetarna	06h37,3m	+24°00,6'	Bliźnięta	13,5	32"x15"

Stojąc mocno w zimowej Drodze Mlecznej, Bliźnięta (Gemini) kryją w sobie szeroką gamę obiektów głębokiego nieba. Niektóre z nich, takie jak M35 i NGC 2392, są dobrze znane miłośnikom astronomii, podczas gdy inne pozostają niedocenione przez niemal wszystkich, oprócz najbardziej gorliwych zapaleńców. Jeden z często pomijanych obiektów jest tegomiesięcznym wyzwaniem, słaba mgławica planetarna Minkowski 1-7.

Minkowski 1-7 (znana również jako PK 189+7.1) została odkryta przez astronoma Rudolpha Leo B. Minkowskiego (1895-1976). Minkowski był urodzonym w Niemczech, a później amerykańskim, astronomem, którego prace obserwacyjne wywarły silny wpływ na astrofizykę XX wieku, zwłaszcza badania mgławic planetarnych i gwiezdnych eksplozji. Urodzony w Strasburgu, należącym wówczas do Cesarstwa Niemieckiego, uzyskał doktorat z fizyki na Uniwersytecie we Wrocławiu i rozpoczął karierę w Niemczech, zanim w 1935 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Minkowski pracował w Obserwatorium Mount Wilson, a później stał się kluczową postacią w Obserwatorium Palomar. Jako mistrz spektroskopii wyjaśnił fizyczną naturę i ewolucję mgławic planetarnych, a wraz z Walterem Baade ustanowił system klasyfikacji supernowych typu I i II. Kierował również projektem National Geographic Society-Palomar Observatory Sky Survey, pierwszym obszernym atlasem fotograficznym nieba północnego. Za swoją pracę Minkowski otrzymał w 1961 roku Medal Bruce. Upamiętnia go również krater księżycowy nazwany wspólnie na jego cześć oraz na cześć jego wuja, matematyka Hermanna Minkowskiego. 

Minkowski zebrał wyniki swoich badań nad mgławicami planetarnymi w czterech katalogach, oznaczonych skrótami od Mink 1-xx do Mink 4-xx, w których pozycje były uporządkowane według rosnącej rektascensji. Oznacza to, że Mink 1-7 była siódmą pozycją w jego pierwszym katalogu, który stanowił podstawę artykułu z 1946 roku zatytułowanego New Emission Nebulae (Publications of the Astronomical Society of the Pacific, Vol. 58, No. 344, p. 305). Większość z 80 obiektów z pierwszego katalogu Minkowskiego została potwierdzona jako mgławice planetarne przy użyciu historycznych teleskopów o średnicy 60 lub 100 cali na Mount Wilson. Obecnie wiele źródeł odnosi się do obiektu będącego przedmiotem tegomiesięcznego wyzwania wykorzystując jego oznaczenie z katalogu Perek-Kohoutek, PK 189+7.1.

Mink 1-7 leży wzdłuż nogi brata bliźniaka Kastora, w jednej trzeciej odległości od Epsilon Geminorum do Mu Geminorum. Wyceluj około 1,5° na południowy zachód od Epsilon, by dostrzec trójkąt rozwarty złożony z trzech gwiazd o jasności 6 magnitudo, którego wierzchołek skierowany jest na południe. Używając okularu dającego niskie powiększenie przesuń się 25' na południowy zachód od gwiazdy wierzchołka, a dostrzeżesz ciekawą linię 11 słabych gwiazd wijącą się ze wschodu na zachód. Chociaż gwiazdy te nie są ze sobą fizycznie powiązane, tworzą intrygujący mały asteryzm, który z pewnością przyciągnie Twoją uwagę. Nazywam go Kaskadą Kratza, na cześć Dave'a Kratza, weterana obserwacji głębokiego nieba z Poquoson w stanie Wirginia, który jako pierwszy zauważył tę grupkę ponad trzydzieści lat temu podczas obserwacji Mink 1-7.

Mink 1-7 znajdziesz w tym samym polu co Kaskadę Kratza, zaledwie 11' na południowy wschód od niej, nieopodal gwiazdy pola o jasności 10 magnitudo. W powiększeniach niższych niż 100x wygląda ona jak słaba gwiazda, ale w wyższych jest niewątpliwie niegwiazdowa. Przez mój 8-calowy (20 cm) teleskop @232x jej słaby, szary dysk wydaje się idealnie okrągły i równomiernie oświetlony, bez śladu gwiazdy centralnej, która dała początek planetarce. Ponieważ gwiazda ta świeci jasnością zaledwie 19mag, można założyć, że niewielu amatorów kiedykolwiek ją widziało.